Skin Biopsy (การวินิจฉัย / Diagnosis)
การตัดชิ้นเนื้อผิวหนังเพื่อการส่งตรวจ เป็นหัตถการขนาดเล็กที่แพทย์ผิวหนังนำเนื้อเยื่อผิวหนังบางส่วนหรือรอยโรคทั้งหมดออก แล้วส่งตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์เพื่อช่วยวินิจฉัยโรคอย่างแม่นยำ

การตรวจชิ้นเนื้อเป็นเครื่องมือสำคัญมากในโรคผิวหนัง เพราะโรคหลายชนิดไม่สามารถยืนยันได้จากการมองด้วยตาเปล่าหรือการตรวจด้วยกล้องขยายเพียงอย่างเดียว
แพทย์อาจแนะนำการตรวจชิ้นเนื้อเมื่อพบ
- ไฝที่น่าสงสัย
- รอยโรคที่อาจเป็นมะเร็งผิวหนัง
- ผื่นเรื้อรังที่ยังวินิจฉัยไม่ชัด
- ก้อนผิวหนังผิดปกติ
- โรคผิวหนังชนิดมีตุ่มพอง
- การติดเชื้อบางชนิด
- โรคภูมิคุ้มกันที่แสดงอาการทางผิวหนัง
- โรคของเส้นผมหรือหนังศีรษะบางชนิด
สำหรับคนไทย ชาวต่างชาติที่อาศัยในประเทศไทย นักท่องเที่ยว และผู้ป่วยจากต่างประเทศที่มาตรวจในกรุงเทพ การเข้าใจว่าทำไมแพทย์จึงแนะนำให้ตรวจชิ้นเนื้อ และหลังตรวจต้องทำอย่างไร จะช่วยให้เตรียมตัวและวางแผนการติดตามได้ดีขึ้น
การตัดชิ้นเนื้อผิวหนังเพื่อการส่งตรวจ?
การตรวจชิ้นเนื้อผิวหนังคือการนำเนื้อเยื่อผิวหนังปริมาณเล็กน้อย หรือบางครั้งนำรอยโรคทั้งหมดออก เพื่อส่งตรวจทางพยาธิวิทยา
เนื้อเยื่อจะถูกตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์โดยแพทย์พยาธิวิทยา หรือแพทย์พยาธิวิทยาที่มีความเชี่ยวชาญด้านโรคผิวหนัง
ผลตรวจสามารถช่วยบอกได้ว่า
- รอยโรคนั้นคืออะไร
- เป็นโรคไม่ร้ายแรงหรือโรคร้ายแรง
- มีเซลล์มะเร็งหรือไม่
- มะเร็งเป็นชนิดใด
- จำเป็นต้องรักษาเพิ่มเติมหรือไม่
การตรวจชิ้นเนื้อจึงแตกต่างจากการนำรอยโรคออกเพื่อความสวยงาม เพราะวัตถุประสงค์หลักมักเป็น การวินิจฉัย
การที่แพทย์แนะนำตรวจชิ้นเนื้อหมายความว่าสงสัยมะเร็งหรือไม่?
ไม่จำเป็น
แม้ว่าการตรวจชิ้นเนื้อจะใช้บ่อยในการวินิจฉัยมะเร็งผิวหนัง แต่ยังใช้กับโรคที่ไม่ใช่มะเร็งอีกหลายชนิด เช่น
- ผื่นอักเสบ
- โรคสะเก็ดเงิน
- โรคผิวหนังชนิดมีตุ่มพอง
- การติดเชื้อบางชนิด
- ไฝผิดปกติ
- ก้อนผิวหนังชนิดไม่ร้ายแรง
- รอยโรคก่อนเป็นมะเร็งจากแสงแดด
- โรคภูมิคุ้มกันบางชนิด
- โรคเส้นผมและหนังศีรษะบางชนิด
เมื่อแพทย์แนะนำให้ตรวจชิ้นเนื้อ ความหมายมักเป็นว่า
“ลักษณะที่เห็นจากภายนอกยังไม่เพียงพอที่จะวินิจฉัยได้อย่างมั่นใจ”
ไม่ได้หมายความว่าผู้ป่วยเป็นมะเร็งแน่นอน
ทำไมการตัดชิ้นเนื้อผิวหนังเพื่อการส่งตรวจจึงสำคัญเมื่อสงสัยมะเร็งผิวหนัง?
หากรอยโรคอาจเป็นมะเร็งผิวหนัง การตรวจเนื้อเยื่อด้วยกล้องจุลทรรศน์มีความสำคัญในการยืนยันการวินิจฉัย
การตรวจด้วยตาเปล่าและกล้องขยายสามารถให้ข้อมูลที่มีประโยชน์ แต่ผลพยาธิวิทยาช่วยให้แพทย์ทราบว่ามีเซลล์มะเร็งหรือไม่ และหากเป็นมะเร็ง สามารถช่วยระบุชนิดของมะเร็งได้
ผลที่อาจพบ เช่น
- มะเร็งเซลล์ฐาน
- มะเร็งเซลล์สความัส
- มะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
- มะเร็งระยะตื้นที่ยังอยู่ในชั้นผิว
- ไฝธรรมดา
- ไฝผิดปกติ
- กระเนื้อ
- รอยโรคไม่ร้ายแรงชนิดอื่น
- โรคร้ายแรงชนิดอื่น
ไฝหรือก้อนผิวหนังทุกชนิดต้องตรวจชิ้นเนื้อหรือไม่?
ไม่
ไฝและก้อนผิวหนังส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องตรวจชิ้นเนื้อ
แพทย์จะพิจารณาหลายอย่างร่วมกัน เช่น
- ลักษณะทางคลินิก
- การเปลี่ยนแปลงตามเวลา
- สี
- ขอบ
- รูปร่าง
- ขนาด
- พื้นผิว
- การมีเลือดออก
- การเป็นแผล
- ลักษณะจากกล้องขยาย
- อายุผู้ป่วย
- ตำแหน่งของรอยโรค
- ประวัติมะเร็งผิวหนังของผู้ป่วย
- ประวัติครอบครัว
การตรวจชิ้นเนื้อเหมาะเมื่อข้อมูลจากการตรวจทั่วไปยังไม่สามารถให้คำตอบที่เพียงพอ หรือเมื่อมีลักษณะที่ควรตรวจเนื้อเยื่อเพื่อความปลอดภัย
เมื่อไรแพทย์ผิวหนังอาจแนะนำให้ตรวจชิ้นเนื้อ?
อาจพิจารณาในกรณีต่อไปนี้
- ไฝใหม่ที่ดูผิดปกติ
- ไฝที่กำลังเปลี่ยนแปลง
- รอยโรคมีสีที่น่าสงสัย
- แผลไม่หาย
- รอยโรคที่เลือดออกหรือมีสะเก็ดซ้ำ
- ปื้นสีชมพูหรือแดงเรื้อรัง
- ก้อนผิวหนังโตเร็ว
- สงสัยมะเร็งเซลล์ฐาน
- สงสัยมะเร็งเซลล์สความัส
- สงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
- ผื่นเรื้อรังที่หาสาเหตุไม่ได้
- โรคผิวหนังชนิดมีตุ่มพอง
- โรคผิวหนังที่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาตามที่คาด
- รอยโรคที่ยังวินิจฉัยไม่ได้จากการตรวจทั่วไป
การเลือกตรวจชิ้นเนื้อควรขึ้นอยู่กับคำถามทางการแพทย์ที่ต้องการคำตอบจากชิ้นเนื้อนั้น
การตัดชิ้นเนื้อผิวหนังเพื่อการส่งตรวจมีกี่แบบ?
ไม่มีวิธีใดที่ดีที่สุดสำหรับโรคผิวหนังทุกชนิด
แพทย์เลือกวิธีตาม
- โรคที่สงสัย
- ความลึกของรอยโรค
- ขนาด
- ตำแหน่ง
- ความเป็นไปได้ของมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
- จำเป็นต้องนำรอยโรคทั้งหมดออกหรือไม่
- ตำแหน่งของแผลเป็น
- จำเป็นต้องเย็บแผลหรือไม่
วิธีที่ใช้บ่อย ได้แก่
- การปาดชิ้นเนื้อ
- การเจาะชิ้นเนื้อเป็นวงกลม
- การตัดบางส่วนของรอยโรค
- การตัดรอยโรคออกทั้งหมดเพื่อส่งตรวจ
- การขูดในรอยโรคบางชนิด
- การตัดก้อนที่ยื่นออกจากผิวในบางกรณี
การปาดชิ้นเนื้อ
เป็นการใช้ใบมีดปาดเนื้อเยื่อบริเวณผิวของรอยโรคออก
เหมาะกับรอยโรคที่อยู่ค่อนข้างตื้น เช่น
- กระเนื้อบางชนิด
- มะเร็งเซลล์ฐานบางชนิด
- รอยโรคเคราตินที่อยู่ตื้น
- ก้อนผิวหนังนูนชนิดไม่ร้ายแรงบางชนิด
- รอยโรคผิวตื้นชนิดอื่น
ข้อดีคือทำได้รวดเร็ว และส่วนใหญ่อาจไม่ต้องเย็บแผล
ข้อจำกัดสำคัญคือความลึก หากปาดตื้นเกินไปอาจไม่สามารถประเมินโรคที่ลึกลงไปในผิวหนังได้อย่างเพียงพอ
การปาดชิ้นเนื้อทำให้เกิดแผลเป็นหรือไม่?
โดยทั่วไปมีโอกาสทิ้งรอย
ลักษณะหลังหายอาจเป็น
- รอยสีอ่อน
- รอยสีเข้ม
- รอยบุ๋มเล็กน้อย
- แผลเป็นแบน
ลักษณะสุดท้ายขึ้นอยู่กับ
- ตำแหน่ง
- ความลึก
- สีผิว
- ขนาดแผล
- วิธีการหายของแผลแต่ละคน
การปาดชิ้นเนื้อแบบลึก
เป็นการปาดที่ลงลึกกว่าการปาดผิวตื้น เพื่อให้ได้เนื้อเยื่อชั้นหนังแท้มากขึ้น
อาจใช้กับรอยโรคมีสีบางชนิดเมื่อจำเป็นต้องได้ตัวอย่างที่ลึกพอ
ความลึกมีความสำคัญหากสงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา เพราะถ้าชิ้นเนื้อตื้นเกินไป อาจทำให้ประเมินความลึกของมะเร็งได้ไม่สมบูรณ์
ดังนั้นการเลือกวิธีตรวจในไฝที่สงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาควรพิจารณาอย่างระมัดระวัง
การเจาะชิ้นเนื้อเป็นวงกลม(Punch biopsy)
เป็นการใช้อุปกรณ์ทรงกระบอกขนาดเล็กเจาะเอาชิ้นเนื้อออกเป็นแท่ง
ชิ้นเนื้อมักประกอบด้วย
- หนังกำพร้า
- หนังแท้
- บางครั้งรวมถึงไขมันใต้ผิวชั้นตื้น
จึงเหมาะกับโรคที่ต้องการดูโครงสร้างในชั้นลึกกว่าการปาดผิว
ตัวอย่างที่อาจใช้ ได้แก่
- โรคผิวหนังอักเสบ
- ผื่นบางชนิด
- โรคภูมิคุ้มกัน
- ก้อนที่อยู่ลึก
- รอยโรคมีสีบางชนิด
- โรคหนังศีรษะ
- การติดเชื้อบางชนิด
ขึ้นอยู่กับขนาดและตำแหน่ง อาจต้องเย็บหนึ่งเข็มหรือมากกว่า
การตัดชิ้นเนื้อบางส่วน
เป็นการตัดเพียงบางส่วนของรอยโรคขนาดใหญ่
อาจเหมาะเมื่อ
- รอยโรคใหญ่เกินกว่าจะตัดทั้งหมดในครั้งแรก
- ต้องการตัวอย่างเพียงบางส่วนเพื่อวินิจฉัย
- ผลการตรวจจะมีผลต่อการวางแผนผ่าตัดในขั้นต่อไป
ตำแหน่งที่เลือกตัดมีความสำคัญ เพราะรอยโรคขนาดใหญ่อาจมีหลายลักษณะอยู่ในก้อนเดียว
หากเลือกบริเวณที่ไม่เหมาะสม ผลตรวจอาจไม่สะท้อนส่วนที่ผิดปกติที่สุดของรอยโรค
การตัดรอยโรคออกทั้งหมดเพื่อส่งตรวจ
วิธีนี้เป็นการใช้มีดผ่าตัดนำรอยโรคที่มองเห็นออกทั้งหมด แล้วเย็บปิดแผล
อาจเหมาะเมื่อ
- รอยโรคมีขนาดไม่ใหญ่มาก
- ต้องการชิ้นเนื้อเต็มความลึก
- สามารถนำออกทั้งหมดได้อย่างปลอดภัย
- สงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาและต้องการชิ้นเนื้อที่เหมาะสมต่อการวินิจฉัย
แม้ว่ารอยโรคที่มองเห็นจะถูกตัดออกหมดแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่าการรักษามะเร็งเสร็จสมบูรณ์เสมอไป
หากผลพยาธิวิทยาพบมะเร็ง อาจยังต้องผ่าตัดเพิ่มเติมตาม
- ชนิดของมะเร็ง
- ระยะขอบ
- ความลึก
- ลักษณะความเสี่ยงของก้อน
- แนวทางการรักษา
วิธีตรวจชิ้นเนื้อแบบใดเหมาะเมื่อสงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา?
หลักสำคัญคือ ต้องได้เนื้อเยื่อเพียงพอสำหรับการวินิจฉัยและประเมินข้อมูลทางพยาธิวิทยาที่สำคัญ
โดยเฉพาะความลึกของมะเร็ง
หากชิ้นเนื้อตื้นเกินไป อาจทำให้วัดความลึกที่แท้จริงได้ไม่ดี
เมื่อทำได้ แพทย์มักพยายามเก็บชิ้นเนื้อเต็มความลึกในรูปแบบที่เหมาะสมกับรอยโรค
แต่บางตำแหน่งอาจต้องปรับวิธี เช่น
- รอยโรคขนาดใหญ่มาก
- ใบหน้า
- เล็บ
- ฝ่ามือหรือฝ่าเท้า
- ตำแหน่งทางกายวิภาคที่ตัดยาก
จึงไม่มีวิธีเดียวที่เหมาะกับผู้ป่วยทุกคน
วิธีตรวจชิ้นเนื้อสำหรับมะเร็งผิวหนังเบซัลเซลล์
สามารถใช้ได้หลายวิธี เช่น
- การปาดชิ้นเนื้อ
- การเจาะชิ้นเนื้อเป็นวงกลม
- การตัดบางส่วน
- การตัดทั้งหมดในบางกรณี
การเลือกขึ้นอยู่กับ
- รูปร่าง
- ขนาด
- ตำแหน่ง
- ความลึก
- การวินิจฉัยแยกโรค
มะเร็งผิวหนังเบซัลเซลล์บางชนิดอาจดูคล้ายโรคผิวหนังชนิดอื่น จึงจำเป็นต้องตรวจชิ้นเนื้อก่อนเลือกวิธีรักษาที่เหมาะสม
วิธีตรวจชิ้นเนื้อสำหรับมะเร็งเซลล์สความัส
ชิ้นเนื้อควรมีความลึกเพียงพอที่จะให้ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับรอยโรค
วิธีที่อาจใช้ ได้แก่
- การปาด
- การเจาะ
- การตัดบางส่วน
- การตัดทั้งหมด
การเลือกขึ้นอยู่กับความหนา ตำแหน่ง และลักษณะทางคลินิกของรอยโรค
การตรวจชิ้นเนื้อช่วยวินิจฉัยผื่นได้หรือไม่?
ได้
การตรวจชิ้นเนื้อไม่ได้ใช้เฉพาะมะเร็งผิวหนัง
อาจช่วยแยกโรคที่มีลักษณะคล้ายกัน เช่น
- โรคสะเก็ดเงิน
- โรคผิวหนังอักเสบ
- โรคภูมิคุ้มกัน
- หลอดเลือดผิวหนังอักเสบ
- ผื่นแพ้ยา
- โรคผิวหนังชนิดมีตุ่มพอง
- การติดเชื้อบางชนิด
- มะเร็งต่อมน้ำเหลืองที่ผิวหนังบางชนิด
บางโรคใช้ตัวอย่างเพียงหนึ่งชิ้น
แต่บางกรณีอาจต้องใช้หลายชิ้น หรือใช้การตรวจพิเศษร่วมด้วย
การตรวจชิ้นเนื้อช่วยวินิจฉัยการติดเชื้อได้หรือไม่?
ได้ในบางกรณี
การตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์อาจพบหลักฐานของ
- เชื้อรา
- เชื้อแบคทีเรีย
- การเปลี่ยนแปลงจากไวรัส
- ปรสิตบางชนิด
อย่างไรก็ตาม การตรวจชิ้นเนื้อไม่ใช่การตรวจอันดับแรกสำหรับการติดเชื้อทุกชนิด
แพทย์อาจเลือกใช้วิธีอื่นหรือใช้ร่วมกัน เช่น
- ขูดผิวหนัง
- ตรวจด้วยน้ำยาโพแทสเซียมไฮดรอกไซด์
- เพาะเชื้อแบคทีเรีย
- เพาะเชื้อรา
- ตรวจสารพันธุกรรมของเชื้อ
- ย้อมเนื้อเยื่อด้วยวิธีพิเศษ
ก่อนตรวจชิ้นเนื้อต้องเตรียมตัวอย่างไร?
ก่อนทำหัตถการ แพทย์มักตรวจรอยโรคและสอบถามประวัติที่เกี่ยวข้อง
ควรแจ้งแพทย์หากมี
- โรคเลือดออกง่าย
- เคยมีเลือดออกมากผิดปกติ
- รับประทานยาต้านการแข็งตัวของเลือด
- รับประทานยาต้านเกล็ดเลือด
- ใช้อาหารเสริมที่อาจเพิ่มความเสี่ยงเลือดออก
- แพ้ยา
- เคยแพ้ยาชาเฉพาะที่
- มีการติดเชื้อบริเวณผิวหนัง
- เคยมีปัญหาแผลหายช้า
- มีประวัติแผลเป็นนูนหรือคีลอยด์
การตรวจชิ้นเนื้อทั่วไปส่วนใหญ่ไม่ต้องเตรียมตัวมาก
ต้องหยุดยาละลายลิ่มเลือดก่อนตรวจหรือไม่?
ไม่ควรหยุดยาเอง
ยาบางชนิดอาจทำให้เลือดออกง่ายขึ้น แต่การหยุดยาเองก็อาจทำให้เกิดภาวะแทรกซ้อนที่รุนแรงได้
ควรแจ้งแพทย์หากใช้
- ยาต้านการแข็งตัวของเลือด
- ยาต้านเกล็ดเลือด
- ยาหรืออาหารเสริมที่มีผลต่อการแข็งตัวของเลือด
แพทย์จะพิจารณาว่าจำเป็นต้องปรับยาหรือไม่
ขั้นตอนการตรวจชิ้นเนื้อผิวหนังเป็นอย่างไร?
โดยทั่วไปมีขั้นตอนดังนี้
- แพทย์ระบุตำแหน่งที่จะตรวจ
- ทำความสะอาดผิวหนัง
- ฉีดยาชาเฉพาะที่
- ตรวจว่าบริเวณนั้นชาเพียงพอ
- ตัดชิ้นเนื้อตามวิธีที่เหมาะสม
- ห้ามเลือด
- เย็บแผลหากจำเป็น
- ปิดแผล
- ส่งชิ้นเนื้อไปตรวจทางพยาธิวิทยา
ผู้ป่วยส่วนใหญ่รู้สึกตัวตลอดหัตถการและสามารถทำในสถานพยาบาลแบบผู้ป่วยนอกได้
การตรวจชิ้นเนื้อเจ็บหรือไม่?
ส่วนที่มักรู้สึกมากที่สุดคือการฉีดยาชา
อาจรู้สึก
- เจ็บจากเข็มเล็กน้อย
- แสบร้อนชั่วครู่
- แสบหรือจี๊ดช่วงสั้น ๆ
เมื่อยาชาออกฤทธิ์แล้ว การตัดชิ้นเนื้อไม่ควรทำให้เกิดอาการเจ็บแหลม
หากยังรู้สึกเจ็บระหว่างทำควรแจ้งแพทย์ทันที
ต้องดมยาสลบหรือไม่?
โดยทั่วไปไม่ต้อง
การตรวจชิ้นเนื้อผิวหนังทั่วไปใช้เพียงยาชาเฉพาะที่
หัตถการที่มีขนาดใหญ่มากหรือตำแหน่งซับซ้อนอาจต้องใช้สถานที่หรือวิธีระงับความรู้สึกที่แตกต่างออกไป แต่ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นสำหรับการตรวจชิ้นเนื้อทั่วไป
การตรวจใช้เวลานานแค่ไหน?
การตรวจชิ้นเนื้อทั่วไปเป็นหัตถการที่ใช้เวลาไม่นาน
ระยะเวลาจริงขึ้นอยู่กับ
- ชนิดของการตัดชิ้นเนื้อ
- ตำแหน่ง
- ขนาด
- การห้ามเลือด
- จำเป็นต้องเย็บหรือไม่
- ความซับซ้อนของรอยโรค
เวลาพบแพทย์ทั้งหมดอาจนานกว่าตัวหัตถการ เพราะต้องมีการตรวจ อธิบายขั้นตอน และให้คำแนะนำการดูแลแผล
ต้องเย็บแผลหรือไม่?
ขึ้นอยู่กับวิธีตรวจ
การปาดชิ้นเนื้อ: ส่วนใหญ่มักไม่ต้องเย็บ
การเจาะชิ้นเนื้อ(Punch biopsy): อาจต้องเย็บหนึ่งเข็มหรือมากกว่า
การตัดบางส่วน: มักต้องเย็บ
การตัดรอยโรคออกทั้งหมด: โดยทั่วไปต้องเย็บแผล
ในบางกรณีต้องกลับมาตัดไหมภายหลัง ขึ้นอยู่กับชนิดของไหมและตำแหน่งแผล
หลังจากตัดชิ้นเนื้อแล้ว เนื้อเยื่อถูกนำไปทำอะไร?
ชิ้นเนื้อจะถูกใส่ในภาชนะที่เหมาะสมและส่งห้องปฏิบัติการพยาธิวิทยา
แพทย์พยาธิวิทยาจะตรวจเนื้อเยื่อด้วยกล้องจุลทรรศน์
สิ่งที่อาจประเมิน ได้แก่
- โครงสร้างของผิวหนัง
- ชนิดของเซลล์
- การอักเสบ
- เซลล์ผิดปกติ
- เซลล์มะเร็ง
- ความลึกของโรค
- ระยะขอบของชิ้นเนื้อในตัวอย่างที่เหมาะสม
- ลักษณะเฉพาะของโรคบางชนิด
จากนั้นจึงออกรายงานพยาธิวิทยาส่งกลับให้แพทย์ผู้รักษา
แพทย์พยาธิวิทยาผิวหนังคือใคร?
คือแพทย์ที่มีความเชี่ยวชาญในการวินิจฉัยโรคของผิวหนัง เส้นผม และเล็บจากการตรวจเนื้อเยื่อด้วยกล้องจุลทรรศน์
โรคผิวหนังบางชนิดมีความซับซ้อน เพราะโรคที่ดูคล้ายกันจากภายนอกอาจมีลักษณะเนื้อเยื่อแตกต่างกันมาก
การวินิจฉัยที่ดีจึงมักต้องประเมินร่วมกันระหว่าง
- ประวัติ
- ตำแหน่ง
- ลักษณะทางคลินิก
- โรคที่แพทย์สงสัย
- ลักษณะทางพยาธิวิทยา
ผลตรวจชิ้นเนื้อใช้เวลากี่วัน?
ไม่มีระยะเวลาตายตัวสำหรับทุกกรณี
ผลตรวจทั่วไปอาจได้ภายในไม่กี่วัน แต่บางกรณีอาจใช้เวลานานขึ้น หากต้อง
- ย้อมพิเศษ
- ตรวจโปรตีนเฉพาะในเซลล์
- ตัดชิ้นเนื้อเพิ่มเป็นหลายระดับ
- ประเมินโรคที่ซับซ้อน
- ขอความเห็นจากแพทย์พยาธิวิทยาคนที่สอง
- ตรวจสารพันธุกรรมของเซลล์
ผู้ป่วยควรถามก่อนว่า
- คาดว่าจะได้ผลเมื่อไร
- คลินิกจะแจ้งผลด้วยวิธีใด
- ต้องกลับมาพบแพทย์หรือไม่
ไม่ควรเข้าใจว่าไม่มีการติดต่อกลับแปลว่าผลปกติ
รายงานผลชิ้นเนื้ออาจประกอบด้วยอะไรบ้าง?
ขึ้นอยู่กับโรค
อาจประกอบด้วย
- การวินิจฉัยสุดท้าย
- รายละเอียดจากกล้องจุลทรรศน์
- เป็นโรคไม่ร้ายแรงหรือมะเร็ง
- ชนิดของมะเร็ง
- ความลึก
- การมีแผลเปิดในก้อนมะเร็งบางชนิด
- อัตราการแบ่งตัวของเซลล์ในบางกรณี
- ระยะขอบของชิ้นเนื้อ
- ผลการตรวจพิเศษเพิ่มเติม
ในมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา รายงานพยาธิวิทยาอาจมีข้อมูลสำคัญต่อการวางแผนรักษา เช่น ความลึกของมะเร็ง
คำว่า “ไม่ร้ายแรง” ในผลชิ้นเนื้อหมายความว่าอะไร?
หมายความว่ารอยโรคที่ตรวจไม่ใช่มะเร็ง
ตัวอย่าง เช่น
- ไฝธรรมดา
- กระเนื้อ
- ก้อนพังผืด
- ถุงใต้ผิวหนัง
- ก้อนจากหลอดเลือดชนิดไม่ร้ายแรง
หากรอยโรคไม่เป็นมะเร็งและไม่มีอาการ อาจไม่ต้องรักษาเพิ่มเติม
คำว่า “ผิดปกติ” หมายความว่าเป็นมะเร็งหรือไม่?
ไม่จำเป็น
ตัวอย่างเช่น ไฝผิดปกติอาจมีเซลล์ที่ดูผิดปกติบางส่วน แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
การตัดสินใจว่าจะรักษาต่ออย่างไรควรพิจารณาจาก
- ระดับความผิดปกติของเซลล์
- ระยะขอบของชิ้นเนื้อ
- ลักษณะทางคลินิก
- ความเห็นของแพทย์พยาธิวิทยา
- ความเสี่ยงของผู้ป่วย
- ยังมีรอยโรคเหลืออยู่หรือไม่
ไม่ควรดูเพียงคำว่า “ผิดปกติ” เพียงคำเดียว
หากผลตรวจพบมะเร็งผิวหนังเบซัลเซลล์จะทำอย่างไร?
แพทย์จะวางแผนการรักษาต่อ
การเลือกวิธีรักษาขึ้นอยู่กับ
- ตำแหน่ง
- ขนาด
- ชนิดย่อยทางพยาธิวิทยา
- เป็นก้อนแรกหรือเคยกลับเป็นซ้ำ
- ปัจจัยของผู้ป่วย
การตรวจชิ้นเนื้อเพื่อวินิจฉัยไม่ได้หมายความว่ามะเร็งถูกนำออกหมดแล้วเสมอไป
หากผลตรวจพบมะเร็งเซลล์สความัสจะทำอย่างไร?
โดยทั่วไปต้องพิจารณารักษาเพิ่มเติม เว้นแต่รอยโรคถูกนำออกอย่างเหมาะสมทั้งหมดแล้ว
แพทย์อาจพิจารณา
- ขนาดของก้อน
- ตำแหน่ง
- ความลึก
- ระดับความแตกต่างของเซลล์
- การลุกลามตามเส้นประสาท
- ภาวะภูมิคุ้มกัน
- เคยกลับเป็นซ้ำหรือไม่
ก้อนที่มีความเสี่ยงสูงอาจต้องได้รับการรักษาและติดตามอย่างใกล้ชิดมากขึ้น
หากผลตรวจพบมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาจะทำอย่างไร?
การรักษาขั้นต่อไปขึ้นอยู่กับผลพยาธิวิทยา
ข้อมูลที่สำคัญอาจรวมถึง
- ความหนาของมะเร็ง
- มีแผลเปิดหรือไม่
- ระยะขอบมีเซลล์มะเร็งหรือไม่
- ปัจจัยทางพยาธิวิทยาอื่นที่เกี่ยวข้อง
โดยทั่วไปหลังจากตรวจชิ้นเนื้อเพื่อวินิจฉัยแล้ว มักต้องมีการผ่าตัดเพิ่มเติมเพื่อเอาผิวหนังปกติรอบก้อนออกด้วยระยะที่เหมาะสม
ผู้ป่วยบางรายอาจต้องได้รับการประเมินระยะของโรคเพิ่มเติม
ดังนั้นไม่ควรเข้าใจว่าการตรวจชิ้นเนื้อครั้งแรกคือการรักษาทั้งหมดของมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
หากผลชิ้นเนื้อไม่ตรงกับสิ่งที่แพทย์เห็นจากภายนอกจะทำอย่างไร?
สามารถเกิดขึ้นได้
สาเหตุอาจมาจาก
- ชิ้นเนื้อไม่ได้มาจากบริเวณที่ผิดปกติที่สุด
- รอยโรคหนึ่งก้อนมีหลายส่วน
- ชิ้นเนื้อตื้นเกินไป
- โรคอยู่ระยะแรก
- ได้รับการรักษามาก่อนจนลักษณะเนื้อเยื่อเปลี่ยน
- ความผิดปกติทางพยาธิวิทยามีเพียงเล็กน้อย
หากลักษณะทางคลินิกกับผลพยาธิวิทยาไม่สอดคล้องกัน แพทย์อาจพิจารณา
- ทบทวนผลพยาธิวิทยา
- ส่งข้อมูลทางคลินิกเพิ่มเติมให้แพทย์พยาธิวิทยา
- ตัดเนื้อเยื่อเพิ่มเพื่อดูระดับลึกขึ้น
- ย้อมพิเศษ
- ขอความเห็นเพิ่มเติม
- ตรวจชิ้นเนื้อซ้ำ
ผลพยาธิวิทยาควรถูกแปลผลร่วมกับข้อมูลจากผู้ป่วยจริงเสมอ
ผลตรวจชิ้นเนื้อผิดพลาดได้หรือไม่?
ไม่มีการตรวจทางการแพทย์ใดสมบูรณ์แบบทุกกรณี
อาจเกิดปัญหาจากการเก็บตัวอย่าง โดยเฉพาะเมื่อรอยโรคมีขนาดใหญ่และตัดเพียงบางส่วน
นี่คือเหตุผลที่ตำแหน่งและความลึกของการตัดมีความสำคัญ
หากผลพยาธิวิทยาไม่สามารถอธิบายรอยโรคที่ดูผิดปกติอย่างชัดเจนได้ ควรประเมินเพิ่มเติม ไม่ควรสรุปจากผลเพียงอย่างเดียว
การตรวจชิ้นเนื้อทำให้มะเร็งแพร่กระจายหรือไม่?
โดยทั่วไปไม่
การตรวจชิ้นเนื้อผิวหนังเป็นวิธีมาตรฐานในการวินิจฉัยมะเร็งผิวหนัง
การหลีกเลี่ยงการตรวจที่มีข้อบ่งชี้เพราะกลัวว่าการตัดจะทำให้มะเร็งกระจาย อาจทำให้การวินิจฉัยและการรักษาล่าช้า
การตัดไฝบางส่วนทำให้ไฝกลายเป็นมะเร็งหรือไม่?
ไม่
การตรวจชิ้นเนื้อไม่ได้ทำให้ไฝธรรมดากลายเป็นมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
หลังตรวจมีเลือดออกหรือไม่?
อาจมีเลือดออกระหว่างทำ ซึ่งเป็นสิ่งที่คาดได้
แพทย์สามารถห้ามเลือดด้วย
- การกด
- สารช่วยห้ามเลือด
- การจี้เมื่อเหมาะสม
- การเย็บแผล
ผู้ที่ใช้ยาต้านการแข็งตัวของเลือดอาจมีเลือดออกง่ายกว่าปกติ
หากแผลมีเลือดออกที่บ้านควรทำอย่างไร?
ควรปฏิบัติตามคำแนะนำที่ได้รับจากแพทย์
หลักทั่วไปคือใช้ผ้าสะอาดหรือวัสดุปิดแผลกดตรงบริเวณแผลอย่างต่อเนื่อง
ควรกดต่อเนื่องโดยไม่ยกดูบ่อย ๆ เพราะการเปิดดูแผลทุกไม่กี่วินาทีอาจรบกวนการเกิดลิ่มเลือด
หากยังเลือดออกมากหรือไม่หยุดหลังจากกดอย่างเหมาะสม ควรติดต่อสถานพยาบาล
ดูแลแผลหลังตรวจชิ้นเนื้ออย่างไร?
คำแนะนำขึ้นอยู่กับชนิดและตำแหน่งของแผล
หลักทั่วไปอาจประกอบด้วย
- ล้างมือก่อนสัมผัสแผล
- ทำความสะอาดอย่างอ่อนโยนตามคำแนะนำ
- ทาปิโตรเลียมเจลเพื่อรักษาความชุ่มชื้นหากแพทย์แนะนำ
- ปิดแผลด้วยวัสดุสะอาด
- เปลี่ยนผ้าปิดแผลตามที่แนะนำ
- หลีกเลี่ยงการกระแทกหรือเสียดสี
- ดูแลไหมเย็บตามคำแนะนำ
แผลที่มีความชุ่มชื้นพอเหมาะและมีการปิดป้องกันมักหายได้ดีกว่าการปล่อยให้แผลแห้งแข็งโดยไม่จำเป็น
ต้องทายาปฏิชีวนะที่แผลทุกคนหรือไม่?
ไม่จำเป็น
แผลสะอาดจากการตรวจชิ้นเนื้อทั่วไปไม่ได้จำเป็นต้องใช้ยาปฏิชีวนะทาทุกกรณี
ยาปฏิชีวนะทาบางชนิดสามารถทำให้เกิดผื่นแพ้สัมผัสได้
ควรใช้ตามคำแนะนำของแพทย์ ไม่ควรทาเองโดยไม่จำเป็น
อาบน้ำหลังตรวจชิ้นเนื้อได้ไหม?
ขึ้นอยู่กับชนิดของแผลและวัสดุปิดแผล
หลายกรณีสามารถล้างแผลอย่างอ่อนโยนได้หลังจากระยะเวลาที่แพทย์แนะนำ
แต่การอาบน้ำฝักบัวระยะสั้นแตกต่างจากการแช่น้ำเป็นเวลานาน
ควรหลีกเลี่ยง
- สระว่ายน้ำ
- อ่างน้ำร้อน
- การแช่น้ำเป็นเวลานาน
- การลงทะเล
จนกว่าแผลจะหายเพียงพอหรือแพทย์อนุญาต
ออกกำลังกายหลังตรวจชิ้นเนื้อได้ไหม?
ขึ้นอยู่กับตำแหน่งและขนาดของแผล
การออกกำลังกายที่ดึงรั้งแผลมากสามารถ
- ทำให้เลือดออก
- ทำให้ไหมหลุด
- ทำให้แผลแยก
- ทำให้แผลเป็นกว้างขึ้น
- ทำให้แผลหายช้า
ควรระวังมากเป็นพิเศษหากแผลอยู่บริเวณ
- หลัง
- หน้าอก
- ไหล่
- ขา
- ข้อต่อ
ควรปฏิบัติตามข้อจำกัดที่แพทย์แนะนำ
แผลจากการตรวจชิ้นเนื้อหายนานแค่ไหน?
ขึ้นอยู่กับ
- ชนิดของการตัด
- ความลึก
- ขนาด
- ตำแหน่ง
- อายุ
- การไหลเวียนเลือด
- โรคเบาหวาน
- ภาวะภูมิคุ้มกัน
- การสูบบุหรี่
- การดูแลแผล
แผลตื้นขนาดเล็กอาจหายได้ค่อนข้างเร็ว
แต่แผลลึกหรือแผลบริเวณขาส่วนล่างและเท้าอาจใช้เวลานานกว่า
การตรวจชิ้นเนื้อทำให้เกิดแผลเป็นหรือไม่?
โดยทั่วไปมีโอกาสทิ้งรอยถาวรบางระดับ
ลักษณะแผลเป็นขึ้นอยู่กับ
- วิธีการตัด
- ความลึก
- ตำแหน่ง
- แรงตึงของแผล
- การติดเชื้อ
- พันธุกรรม
- สีผิว
- การสร้างแผลเป็นของแต่ละคน
แผลเป็นมักจางลงตามเวลา แต่ไม่สามารถรับประกันว่าจะหายไปทั้งหมด
การตรวจชิ้นเนื้อทำให้เกิดคีลอยด์ได้ไหม?
ได้ โดยเฉพาะผู้ที่มีแนวโน้มสร้างแผลเป็นนูน
ตำแหน่งที่อาจมีความเสี่ยงมากขึ้น ได้แก่
- หน้าอกส่วนบน
- ไหล่
- หลังส่วนบน
- คอบางตำแหน่ง
ผู้ที่เคยมีแผลเป็นนูนหรือคีลอยด์ควรแจ้งแพทย์ก่อนทำหัตถการ
แผลติดเชื้อหลังตรวจชิ้นเนื้อได้ไหม?
ได้ แม้แผลขนาดเล็กที่ไม่มีภาวะแทรกซ้อนจะมีความเสี่ยงไม่สูง
สัญญาณที่ควรระวัง ได้แก่
- ปวดมากขึ้นเรื่อย ๆ
- บวมเพิ่มขึ้น
- แดงมากขึ้น
- มีหนอง
- มีกลิ่นผิดปกติ
- มีไข้
- หนาวสั่น
- แผลแยก
หากพบอาการเหล่านี้ควรติดต่อแพทย์
ภาวะแทรกซ้อนจากการตรวจชิ้นเนื้อมีอะไรบ้าง?
อาจพบ
- เลือดออก
- รอยช้ำ
- ปวด
- ติดเชื้อ
- แผลเป็น
- สีผิวเปลี่ยน
- คีลอยด์
- แผลเป็นนูนหนา
- แผลแยก
- ชาชั่วคราวหรือถาวรจากเส้นประสาทตื้นได้รับผลกระทบ
- ผื่นแพ้จากพลาสเตอร์หรือผลิตภัณฑ์ทาแผล
- ปฏิกิริยาต่อยาชา ซึ่งพบไม่บ่อย
ความเสี่ยงขึ้นอยู่กับตำแหน่ง ความลึก และปัจจัยของผู้ป่วย
สีผิวบริเวณแผลเปลี่ยนได้หรือไม่?
ได้
บริเวณที่หายแล้วอาจมีสี
- อ่อนลง
- เข้มขึ้น
- ชมพู
- แดง
- น้ำตาล
การเปลี่ยนแปลงของสีอาจเห็นชัดในผู้ที่มีสีผิวเข้ม
บางส่วนดีขึ้นภายในหลายเดือน แต่บางรายอาจคงอยู่นาน
รอยโรคที่ตรวจชิ้นเนื้อแล้วสามารถกลับมาได้ไหม?
ได้
การตรวจชิ้นเนื้อหลายชนิดตั้งใจนำออกเพียงบางส่วนเพื่อให้ได้คำวินิจฉัย
ดังนั้นหากยังมีเนื้อเยื่อของรอยโรคเหลืออยู่ รอยโรคสามารถคงอยู่หรือกลับมาเห็นได้
สิ่งนี้ไม่ได้หมายความว่าการตรวจล้มเหลว เพราะเป้าหมายอาจเป็นการวินิจฉัยก่อนวางแผนรักษาขั้นสุดท้าย
การตรวจชิ้นเนื้อกับการตัดรอยโรคออกต่างกันอย่างไร?
การตรวจชิ้นเนื้อ:
นำเนื้อเยื่อออกโดยมีเป้าหมายหลักเพื่อวินิจฉัย
การตัดรอยโรคออก:
นำรอยโรคออกโดยมีเป้าหมายในการรักษา
บางครั้งการตัดรอยโรคออกทั้งหมดสามารถทำหน้าที่ทั้งวินิจฉัยและนำก้อนออกพร้อมกัน
แต่จะต้องรักษาเพิ่มเติมหรือไม่ขึ้นอยู่กับผลพยาธิวิทยา
การตรวจชิ้นเนื้อกับการตรวจด้วยกล้องขยายต่างกันอย่างไร?
การตรวจด้วยกล้องขยาย ไม่ต้องตัดผิวหนัง ใช้กำลังขยายและระบบแสงเฉพาะเพื่อดูโครงสร้างของรอยโรค
การตรวจชิ้นเนื้อ ต้องนำเนื้อเยื่อออกแล้วตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์
กล้องขยายสามารถช่วยแพทย์ตัดสินใจว่ารอยโรคควรตรวจชิ้นเนื้อหรือไม่ แต่ไม่สามารถแทนการตรวจเนื้อเยื่อในกรณีที่ต้องการการวินิจฉัยที่แน่นอนได้
การตรวจชิ้นเนื้อกับการเอาไฝออกเหมือนกันหรือไม่?
ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
ไฝอาจถูกนำออกเพราะ
- มีลักษณะน่าสงสัย
- ต้องการวินิจฉัยทางพยาธิวิทยา
- มีอาการ
- ถูกเสียดสีหรือกระแทกบ่อย
- มีเหตุผลอื่นที่เหมาะสม
หากเหตุผลหลักคือสงสัยมะเร็ง วิธีนำออกควรคำนึงถึงการได้ชิ้นเนื้อที่เหมาะสมสำหรับการตรวจมากกว่าความสวยงามเพียงอย่างเดียว
การตรวจชิ้นเนื้อบริเวณใบหน้า
การตรวจบริเวณใบหน้าต้องพิจารณาหลายเรื่อง เช่น
- ความแม่นยำในการวินิจฉัย
- ทิศทางของแผลเป็น
- โครงสร้างสำคัญของใบหน้า
- ผลด้านความสวยงาม
- การรักษาที่อาจต้องทำต่อหากพบมะเร็ง
บางครั้งการตัดตัวอย่างขนาดเล็กก่อนอาจเหมาะกว่าการนำรอยโรคขนาดใหญ่ออกทั้งหมดก่อนทราบการวินิจฉัย
การตรวจชิ้นเนื้อหนังศีรษะ
อาจใช้ในกรณี
- ก้อนน่าสงสัย
- ผื่นอักเสบเรื้อรัง
- ผมร่วงบางชนิด
- ผมร่วงชนิดมีแผลเป็น
ในโรคผมร่วงบางประเภท ตำแหน่งที่เลือกและทิศทางของการตัดชิ้นเนื้อมีความสำคัญ เพราะแพทย์พยาธิวิทยาต้องประเมินรูขุมขนในรูปแบบที่เหมาะสม
การตรวจชิ้นเนื้อเล็บ
อาจพิจารณาเมื่อมี
- สีผิดปกติที่น่าสงสัย
- สงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาบริเวณเล็บ
- ก้อนบริเวณเล็บ
- เล็บผิดรูปเรื้อรังที่หาสาเหตุไม่ได้
- โรคอักเสบบางชนิดของเล็บ
โครงสร้างของเล็บมีความซับซ้อน และการตัดชิ้นเนื้อบางตำแหน่งอาจทำให้เล็บเปลี่ยนแปลงถาวรได้
จึงต้องเลือกวิธีและตำแหน่งอย่างเหมาะสม
การตรวจชิ้นเนื้อฝ่ามือหรือฝ่าเท้า
อาจจำเป็นเมื่อรอยโรคยังวินิจฉัยไม่ชัดหรือสงสัยมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
ตำแหน่งนี้ต้องคำนึงถึง
- ผิวหนังหนา
- แรงกดจากการเดิน
- ระยะเวลาการหายของแผล
- อาการปวดช่วงพักฟื้น
- ตำแหน่งของแผลเป็น
แผลที่ฝ่าเท้าอาจต้องลดกิจกรรมชั่วคราว เพราะแรงกดซ้ำอาจรบกวนการหายของแผล
การตรวจชิ้นเนื้อสำหรับผู้ป่วยต่างชาติในกรุงเทพ
ผู้ป่วยจากต่างประเทศอาจต้องตรวจชิ้นเนื้อในกรุงเทพด้วยเหตุผล เช่น
- พบรอยโรคน่าสงสัยระหว่างเดินทาง
- แพทย์จากประเทศเดิมแนะนำให้ตรวจ
- ต้องการความเห็นเพิ่มเติม
- เคยเป็นมะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาหรือมะเร็งผิวหนังอื่น
- ต้องการผลพยาธิวิทยาก่อนเดินทางกลับประเทศ
- มีผื่นเรื้อรังที่ต้องการการวินิจฉัย
หากมี ควรนำ
- รายงานจากแพทย์ผิวหนังเดิม
- ผลพยาธิวิทยาเก่า
- ภาพจากกล้องขยาย
- ภาพการทำแผนที่ไฝ
- ผลตรวจชิ้นเนื้อเดิม
- รายชื่อยา
- ประวัติมะเร็งผิวหนัง
ข้อมูลเดิมสามารถช่วยลดการตรวจซ้ำที่ไม่จำเป็นและช่วยให้แปลผลได้แม่นยำขึ้น
หากต้องเดินทางออกจากประเทศไทยก่อนผลชิ้นเนื้อออกควรทำอย่างไร?
ควรวางแผนก่อนทำหัตถการ
ควรทราบว่า
- จะได้รับแจ้งผลด้วยวิธีใด
- จะได้รับสำเนารายงานพยาธิวิทยาอย่างไร
- หากต้องรักษาเพิ่มเติมจะทำอย่างไร
- จะติดตามต่อในกรุงเทพหรือประเทศของตนเอง
เรื่องนี้สำคัญเป็นพิเศษหากกำลังตรวจหามะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมาหรือมะเร็งผิวหนังชนิดอื่น
เมื่อไรควรพบแพทย์ผิวหนัง?
ควรพบแพทย์หากพบ
- ไฝเปลี่ยนแปลง
- รอยโรคมีสีรูปร่างผิดปกติที่เพิ่งเกิด
- ก้อนโตเร็ว
- เลือดออกซ้ำ
- มีสะเก็ดเรื้อรัง
- แผลไม่หาย
- ก้อนแข็งใหม่
- ผื่นเรื้อรังไม่ทราบสาเหตุ
- รอยโรคไม่ดีขึ้นตามที่ควร
- รอยโรคบริเวณฝ่ามือหรือฝ่าเท้าที่เปลี่ยนแปลง
- สีผิดปกติใต้เล็บ
- จุดหนึ่งดูแตกต่างจากไฝอื่นอย่างชัดเจน
ไม่ใช่ทุกความผิดปกติจำเป็นต้องตรวจชิ้นเนื้อ แต่รอยโรคที่เรื้อรังหรือเปลี่ยนแปลงควรได้รับการประเมินอย่างเหมาะสม
ควรคาดหวังอะไรในการปรึกษาเรื่องตรวจชิ้นเนื้อในกรุงเทพ?
ก่อนทำหัตถการ ผู้ป่วยควรเข้าใจว่า
- แพทย์กำลังสงสัยโรคอะไร
- เหตุใดจึงจำเป็นต้องตรวจชิ้นเนื้อ
- วิธีตัดชิ้นเนื้อแบบใดเหมาะสม
- จะนำออกทั้งหมดหรือบางส่วน
- ต้องเย็บแผลหรือไม่
- มีโอกาสเกิดแผลเป็นลักษณะใด
- ต้องดูแลแผลอย่างไร
- คาดว่าจะทราบผลเมื่อไร
- จะได้รับแจ้งผลอย่างไร
- หากพบความผิดปกติจะต้องรักษาต่อหรือไม่
วิธีตรวจอาจแตกต่างกันอย่างมากตามโรคที่สงสัย เช่น
- มะเร็งผิวหนังชนิดเมลาโนมา
- มะเร็งเซลล์ฐาน
- มะเร็งเซลล์สความัส
- โรคผิวหนังอักเสบ
- โรคภูมิคุ้มกัน
- โรคติดเชื้อ
การตัดชิ้นเนื้อผิวหนังเพื่อตรวจ
โรคอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง
-
การตรวจผิวหนังด้วยกล้อง Dermoscopy Dermoscopy การตรวจผิวหนังด้วยกล้องขยาย เป็นวิธีตรวจที่ไม่ต้องเจาะหรือตัดผิวหนัง ช่วยให้แพทย์ผิวหนังสามารถมองเห็นรายละเอียดของไฝและรอยโรคได้มากกว่าการมองด้วยตาเปล่า

-
การตรวจผิวหนังทั่วร่างกาย Full Body Skin Examination การตรวจผิวหนังทั่วร่างกาย คือการตรวจผิวหนังตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพื่อค้นหาไฝที่มีลักษณะผิดปกติ รอยโรคที่น่าสงสัย ความผิดปกติก่อนเป็นมะเร็ง และมะเร็งผิวหนังในระยะเริ่มต้น

-
การเฝ้าระวังมะเร็งผิวหนังในผู้มีความเสี่ยงสูง High-Risk Skin Cancer Surveillance การติดตามเฝ้าระวังมะเร็งผิวหนังในผู้มีความเสี่ยงสูง คือการตรวจติดตามอย่างเป็นระบบและต่อเนื่อง สำหรับผู้ที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดมะเร็งผิวหนังชนิดใหม่สูงกว่าคนทั่วไป หรือมีความเสี่ยงที่มะเร็งผิวหนังเดิมจะกลับเป็นซ้ำ

-
ตรวจไฝ Mole Check ไฝส่วนใหญ่เป็นภาวะที่ไม่อันตรายและสามารถอยู่กับเราได้ตลอดชีวิตโดยไม่เกิดปัญหา อย่างไรก็ตาม ไฝที่เกิดขึ้นใหม่ ไฝที่มีการเปลี่ยนแปลง หรือไฝที่ดูแตกต่างจากไฝอื่น ๆ บนร่างกาย ควรได้รับการประเมินอย่างเหมาะสม































